ایجاد پروژههای React مبتنی بر TypeScript
برای ایجاد ساختار ابتدایی پروژههای React که جهت استفادهی از TypeScript تنظیم شدهاند، دستور زیر را در خط فرمان اجرا میکنیم:
npx create-react-app tssample --template typescript
بنابراین npx create-react-app کار اجرای آخرین نسخهی برنامهی ایجاد ساختار پروژههای React را انجام میدهد. پس از آن یک نام دلخواه ذکر شدهاست و در آخر توسط سوئیچ template typescript-- سبب خواهیم شد تا این ساختار بجای استفادهی از ES6 پیشفرض، بر اساس TypeScript ایجاد و تنظیم شود.
بررسی ساختار پروژهی TypeScript ای ایجاد شده
در تصویر فوق، نمونهای از این ساختار ابتدایی ایجاد شدهی مبتنی بر TypeScript را مشاهده میکنید. اولین تفاوت مهم این ساختار، با ساختار پیشفرض پروژههای React مبتنی بر ES6، وجود فایل جدید tsconfig.json است. کار آن تنظیم پارامترهای کامپایلر TypeScript است. همچنین اینبار بجای پسوندهای js و jsx، پسوندهای ts و tsx قابل مشاهده هستند؛ مانند فایلهای serviceWorker.ts ، index.tsx و App.tsx. البته اگر به ساختار این فایلها دقت کنید، آنچنان تفاوت مهمی را با نمونههای قبلی ES6 خود ندارند و تقریبا یکی هستند. روش اجرای آنها نیز مانند قبل است و با همان دستور npm start صورت میگیرد:
قابلیت استفادهی از کدهای جاوا اسکریپتی موجود، در پروژههای تایپ اسکریپتی جدید
داخل پوشهی src، پوشهی جدید components را ایجاد کرده و داخل آن فایل جدید Head.js را اضافه میکنیم. سپس داخل آن rfac را نوشته و دکمهی tab را فشار میدهیم تا ساختار ابتدایی یک react arrow functional component جدید ایجاد شود:
import React from "react"; export const Head = () => { return ( <div> <h1>Hello</h1> </div> ); };
import { Head } from "./components/Head"; // ... function App() { return ( <div className="App"> <Head /> // ... </div> ); } export default App;
به همین جهت پس از مشاهدهی این قابلیت، پسوند فایل کامپوننت جدید js ایجاد شده را به tsx تغییر میدهیم (src\components\Head.tsx). البته در یک چنین حالتی اگر هنوز دستور npm start در حال اجرا است، نیاز خواهید داشت یکبار آنرا بسته و مجددا اجرا کنید. پس از آن، باز هم برنامه بدون مشکل کامپایل میشود و نشان دهندهی این است که کدهای نوشته شدهی در کامپوننت Head، کدهای کاملا معتبر تایپ اسکریپتی نیز هستند. علت اینجا است که TypeScript، در حقیقت Superset جاوا اسکریپت بهشمار میرود و قابلیتهای جدیدی را به TypeScript استفاده میکند. بنابراین کدهای جاوااسکریپتی موجود، کدهای معتبر تایپ اسکریپتی نیز بهشمار میروند.
مشخص کردن نوع props کامپوننتها توسط TypeScript
اولین استفادهی ما از TypeScript در اینجا، مشخص کردن نوع props یک کامپوننت است:
import React from "react"; export const Head = ({ title, isActive }) => { return ( <div> <h1>{title}</h1> {isActive && <h3>Active</h3>} </div> ); };
علت اینجا است که این فایل، tsx است و نه js. به همین جهت نوع این متغیرها را، همان حالت پیشفرض جاوا اسکریپت که any است، درنظر گرفتهاست و ... این مورد بر اساس تنظیمات فایل tsconfig.json برنامه، ممنوع است. البته اگر به این فایل دقت کنید، شاید چنین گزینهای را به صورت صریح نتوانید در آن پیدا کنید. علت اینجا است که تعداد گزینههای قابل تنظیم در فایل tsconfig روز به روز بیشتر میشوند. به همین جهت برای ساده سازی فعالسازی آنها، از TypeScript 2.3 به بعد، پرچم strict نیز به این تنظیمات اضافه شدهاست. کار آن فعالسازی یکجای تمام بررسیهای strict است؛ مانند noImplicitAny، strictNullChecks و غیره.
{ "compilerOptions": { "strict": true /* Enable all strict type-checking options. */ } }
{ "compilerOptions": { "strict": true, "noImplicitAny": false } }
بنابراین چون در فایل tsconfig.json برنامهی React ما گزینهی strict به true تنظیم شدهاست، گزینهی فعال noImplicitAny نیز جزئی از آن است و دیگر نمیتوان متغیر یا خاصیتی را بدون ذکر صریح نوع آن، رها کرد.
برای رفع خطای noImplicitAny موجود، به ابتدای فایل src\components\Head.tsx، نوع جدید Props را اضافه میکنیم (نام آن کاملا دلخواه است):
type Props = { title: string; isActive: boolean; };
export const Head = ({ title, isActive }: Props) => {
یک نکته: البته اگر از سری React 16x بخاطر داشته باشید، میتوان یک چنین قابلیتی را توسط propTypes خود React نیز پیاده سازی کرد:
Head.propTypes = { title: PropTypes.string, isActive: PropTypes.bool }
پس از این تغییر، اگر به فایل src\App.tsx مراجعه کنیم، مشاهده میکنیم که ذیل تعریف المان کامپوننت Head، مجددا خط قرمزی کشیده شدهاست:
عنوان میکند که بر اساس نوع جدید Props ای که تعریف کردهاید، نیاز است دو خاصیت اجباری title و isActive را نیز در اینجا ذکر کنید؛ وگرنه تعریف این المان، بدون آنها ناقص است.
امکان جالب دیگری که با تعریف نوع props توسط تایپاسکریپت رخ میدهد، فعال شدن intellisense متناظر با تعریف این خواص و ویژگیها است:
در ادامه با تعریف این دو ویژگی جدید، خط قرمز رنگ ذیل کامپوننت Head برطرف میشود:
<Head title="Hello" isActive={true} />
همچنین در این حالت، کد برنامه نیز کامپایل نمیشود و ذکر این خطاها صرفا منحصر به ادیتور مورد استفاده نیست.
بنابراین به صورت خلاصه مزیتهای کار با TypeScript برای تعاریف نوع props به شرح زیر است:
- auto-complete و داشتن intellisense خودکار.
- اگر نام المان کامپوننتی و یا نام یکی از props را به اشتباه وارد کنیم، بلافاصله خطای یافت نشدن آنها را نمایش میدهد.
- اگر ذکر یک prop اجباری را فراموش کنیم، بلافاصله خطای متناظری را دریافت میکنیم.
- اگر نوع مقدار یکی از props را به اشتباه وارد کنیم، باز هم خطایی را جهت گوشزد کردن آن مشاهده خواهیم کرد.
- فعال بودن TypeScript، امکان refactoring بسیار قویتری را میسر میکند. برای مثال با فشردن دکمهی F2 میتوان نام یک کامپوننت را در کل برنامه به سادگی تغییر داد. همچنین یک چنین قابلیتی برای تغییر نام props نیز میسر است و به صورت خودکار تمام کاربردهای آنرا نیز به روز میکند.
- اگر نوع prop ای را در تعریف آن تغییر دادیم، اما مقدار منتسب به آنرا خیر، باز هم بلافاصله متوجه این مشکل خواهیم شد.
به این ترتیب با دسترسی به بررسیهای دقیق زمان کامپایل برنامه، میتوان مشکلات بسیار کمتری را در زمان اجرای آن شاهد بود.