اشتراک‌ها
نتایج نظرسنجی State of JS 2020

23,765 people from 137 countries took part in the recent State of JS survey and while there are some common criticisms of the project, the results are nonetheless interesting and we’ll be digging into some in forthcoming issues. Standouts include:

- Svelte took the top frontend framework crown from React for developer satisfaction.
- Testing Library jumped straight to #1 for testing libraries.
- More developers than ever are producing PWAs or using WebAssembly.
- 86% of respondents are using VS Code to work on their code.
 

نتایج نظرسنجی State of JS 2020
اشتراک‌ها
croc ابزاری است که به هر دو کامپیوتری امکان انتقال ساده و ایمن فایل‌ها و فولدرها را می دهد.

croc is a tool that allows any two computers to simply and securely transfer files and folders. AFAIK, croc is the only CLI file-transfer tool that does all of the following:

  • allows any two computers to transfer data (using a relay)
  • provides end-to-end encryption (using PAKE)
  • enables easy cross-platform transfers (Windows, Linux, Mac)
  • allows multiple file transfers
  • allows resuming transfers that are interrupted
  • local server or port-forwarding not needed
  • ipv6-first with ipv4 fallback 
croc ابزاری است که به هر دو کامپیوتری امکان انتقال ساده و ایمن فایل‌ها و فولدرها را می دهد.
نظرات مطالب
Blazor 5x - قسمت 14 - کار با فرم‌ها - بخش 2 - تعریف فرم‌ها و اعتبارسنجی آن‌ها
یک نکته‌ی تکمیلی: Blazor، حساس به بزرگی و کوچکی حروف است
در حین تعاریف المان‌های فرم‌ها ممکن است بجای InputCheckbox بنویسیم InputCheckBox؛ در یک چنین حالتی خطای کامپایلر بسیار عمومی زیر را دریافت خواهیم کرد:
The attribute names could not be inferred from bind attribute 'bind-value'. 
Bind attributes should be of the form 'bind' or 'bind-value' along with their 
corresponding optional parameters like 'bind-value:event', 'bind:format' etc.
دلیل دیگر آن می‌تواند فراموش کردن یک using@ باشد. اگر کامپوننتی در فضای نام خاصی تعریف شده، ذکر using آن نباید فراموش شود. در کل اگر Blazor نتواند المان تعریف شده را شناسایی کند (به علت اشتباه تایپی و یا فراموش کردن ذکر فضای نام آن)، خطای فوق صادر می‌شود.
مطالب
عدم نمایش Ribbon برای کاربران ناشناس (Anonymous Users) در شیرپوینت
یکی از نیاز‌های مشتریان هنگام استفاده از سایت‌های تحت شیرپوینت ، عدم نمایش نوار مدیریتی بالای صفحه یا همان Ribbon برای کاربران ناشناس است .
شاید بتوان گفت که مزیت این راهکار نسبت به دیگر راه کار‌ها ، تصحیح نمایش Scroll Bar مرورگر است که ممکن است در برخی روش‌ها با مشکل مواجه شود. دلیل این امر هم این است که شیرپوینت برای افزودن Ribbon به بالای صفحه Vertical Scroll Bar را از صفحه حذف می‌کند و سپس Scroll Bar سفارشی خود را به صفحه طوری اضافه می‌کند تا نوار Ribbon همیشه در بالا‌ترین نقطه از صفحه بماند
همچنین در این روش از بارگذاری نوار هنگام بالا آمدن سایت نیز البته برای کاربران ناشناس جلوگیری می‌شود
 و اما روش :
 سایت خود را با SharePoint Designer باز کرده و از Master Page یک کپی تهیه کنید و آن را به عنوان پیش فرض سایت تعیین کنید 

سپس تگ زیر را در صفحه بیابید : 
<div id="s4-ribbonrow">
و تگ زیر را به ابتدای آن (قبل از تگ) اضافه کنید : 
<Sharepoint:SPSecurityTrimmedControl runat="server" Permissions="AddDelPrivateWebParts">
مانند تصویر زیر : 

و تگ پایانی آن : 

نکته مهم در استفاده از این تگ ، ویژگی Permissions آن است که باید با دقت و بسته به نیاز شما تعریف شود :

برخی از این موارد عبارتند از : 

EmptyMask – Has no permissions on the Web site. Not available through the user interface.

ViewListItems – View items in lists, documents in document libraries, and view Web discussion comments.

AddListItems – Add items to lists, add documents to document libraries, and add Web discussion comments.

EditListItems – Edit items in lists, edit documents in document libraries, edit Web discussion comments in documents, and customize Web Part Pages in document libraries.

DeleteListItems – Delete items from a list, documents from a document library, and Web discussion comments in documents.

ApproveItems – Approve a minor version of a list item or document.

OpenItems – View the source of documents with server-side file handlers.

ViewVersions – View past versions of a list item or document.

DeleteVersions – Delete past versions of a list item or document.

CancelCheckout – Discard or check in a document which is checked out to another user.

ManagePersonalViews – Create, change, and delete personal views of lists.

ManageLists – Create and delete lists, add or remove columns in a list, and add or remove public views of a list.

ViewFormPages – View forms, views, and application pages, and enumerate lists.

Open – Allow users to open a Web site, list, or folder to access items inside that container.

ViewPages – View pages in a Web site.

AddAndCustomizePages – Add, change, or delete HTML pages or Web Part Pages, and edit the Web site using a SharePoint Foundation–compatible editor.

ApplyThemeAndBorder – Apply a theme or borders to the entire Web site.

ApplyStyleSheets – Apply a style sheet (.css file) to the Web site.

ViewUsageData – View reports on Web site usage.

CreateSSCSite – Create a Web site using Self-Service Site Creation.

ManageSubwebs – Create subsites such as team sites, Meeting Workspace sites, and Document Workspace sites.

CreateGroups – Create a group of users that can be used anywhere within the site collection.

ManagePermissions – Create and change permission levels on the Web site and assign permissions to users and groups.

BrowseDirectories – Enumerate files and folders in a Web site using Microsoft Office SharePoint Designer 2007 and WebDAV interfaces.

BrowseUserInfo – View information about users of the Web site.

AddDelPrivateWebParts – Add or remove personal Web Parts on a Web Part Page.

UpdatePersonalWebParts – Update Web Parts to display personalized information.

ManageWeb – Grant the ability to perform all administration tasks for the Web site as well as manage content. Activate, deactivate, or edit properties of Web site scoped Features through the object model or through the user interface (UI). When granted on the root Web site of a site collection, activate, deactivate, or edit properties of site collection scoped Features through the object model. To browse to the Site Collection Features page and activate or deactivate site collection scoped Features through the UI, you must be a site collection administrator.

UseClientIntegration – Use features that launch client applications; otherwise, users must work on documents locally and upload changes.

UseRemoteAPIs – Use SOAP, WebDAV, or Microsoft Office SharePoint Designer 2007 interfaces to access the Web site.

ManageAlerts – Manage alerts for all users of the Web site.

CreateAlerts – Create e-mail alerts.

EditMyUserInfo – Allows a user to change his or her user information, such as adding a picture.

EnumeratePermissions – Enumerate permissions on the Web site, list, folder, document, or list item.

FullMask – Has all permissions on the Web site. Not available through the user interface.

حال خارج از تگ‌های SPSecurityTrimmedControl در ابتدا یا انتها ، باید تگ login را مانند زیر به آن اضافه کرد . 

و تمام : 

موفق باشید 

نظرات مطالب
آشنایی و بررسی ابزار Version Manager
با تشکر از کار شما
من این ماژول را نصب کردم اما زمان فعال سازی خطا صادر می‌شود، فایل ActivityLog را بررسی کردم خطای ذیل ثبت شده بود.
<entry>
    <record>5390</record>
    <time>2013/09/09 08:41:39.525</time>
    <type>Error</type>
    <source>VisualStudio</source>
    <description>End package load [VersionManagerPackage]</description>
    <guid>{775E4DAB-A8DC-46E5-A64B-4072C0DD3A42}</guid>
    <hr>80004005 - E_FAIL</hr>
    <errorinfo>Could not load file or assembly 'Microsoft.VisualStudio.Shell.12.0, Version=12.0.0.0, Culture=neutral, PublicKeyToken=b03f5f7f11d50a3a' or one of its dependencies. The system cannot find the file specified.</errorinfo>
  </entry>


مطالب
تست نرم افزار (آلفا و بتا)
تست نرم افزار یکی از راه‌های اطمینان بیشتر به نرم افزار، برای ارائه نهایی آن به بازار است. تست نرم افزار از بخش‌ها و قسمت‌های مختلفی تشکیل شده است که به ترتیب خاصی مورد توجه قرار می‌گیرند. در این مقاله قصد داریم به بررسی روند تست و از همه مهمتر تست‌های آلفا و بتا بپردازیم.
طبق نوشته‌ی ویکی پدیا یک تست از مراحل زیر تشکیل می‌شود:
تست واحد : تست واحد در این سایت، به طور مکرر توسط فریمورک‌های مختلفی مورد توجه قرار گرفته است و هدف آن تست برنامه به صورت قطعات کوچک است تا اطمینان پیدا کنیم آن تکه کد طبق انتظار ما جلو می‌رود. این تست حتی در آینده هم برای دنبال کردن باگ‌ها، کار ما را ساده‌تر میکند.
تست یکپارچه: هدف تست یکپارچه، بررسی عملکرد برنامه بعد از قرار گرفتن همه‌ی تکه‌ها در کنار هم هستند و این اطمینان را می‌دهد که برنامه عملکرد مثبتی دارد.
تست رابط جز: هدف این تست بررسی ارتباط و داده‌های بین قسمت‌ها و اجزای مختلف یک سیستم یا ارتباط زیر سیستم‌ها با یکدیگر در یک سیستم بزرگتر است.
تست سیستم: تست سیستم برای بررسی عملکرد برنامه در سیستم‌های مختلف است. اینکه برنامه در محیط‌های اجرایی مختلف چگونه عمل می‌کند و در این شیوه باید قابلیت‌های مختلف برنامه را در محیط‌ها و ابزارهای مختلفی که برنامه استفاده می‌کند سنجید.
تست پذیرش عملکرد: یا اصطلاحا OAT، جهت اطمینان از عملکرد سیستم، برای ارائه نهایی به کار می‌رود که در اینجا دو آزمون آلفا و بتا صورت می‌گیرند.
تست آلفا Alpha در داخل خود سازمان توسط توسعه دهندگان که مسئول بررسی و تست نرم افزار هستند اتفاق می‌افتد. شکل زیر به خوبی جایگاه تست آلفا را در میان تست‌ها توضیح می‌دهد.

تست آلفا در دو فاز انجام می‌گیرد:
فاز اول: فاز اول داخل تیم اصلی، توسط توسعه دهندگان هست تا اصلی‌ترین باگ‌ها به سرعت رفع و حل شوند.
در فاز دوم برنامه به دست توسعه دهندگان واحد تضمین کیفیت Quality Assurance - QA مورد تست و ارزیابی قرار می‌گیرد.
تست آلفا قبل از عرضه عمومی اصطلاحا Commercial Off-the Shelf-COTS صورت می‌گیرد و قبل از تست بتا می‌باشد.

تست بتا Beta توسط کاربران نهایی نرم افزار و گاها کاربران شناخته شده‌ی محصول انجام می‌گیرد. این تست به منظور بررسی و ارزیابی عملکرد نرم افزار ، پایداری ، سازگاری ، میزان اطمینان به نرم افزار صورت می‌گیرد. تست بتا این ارزش را برای نرم افزار می‌آورد تا توسط کاربران اصلی و در محیط‌های واقعی به طور وسیع‌تری مورد بررسی قرار گیرد تا بتواند چرخه تست نرم افزار را با موفقیت به اتمام برساند. همچین به توسعه دهنده کمک میکند تا حجم ورودی‌های عظیمی را جمع آوری تا در آینده برای نسخه‌ها و پشتیبانی‌های آتی استفاده کند.
تصویر زیر جایگاه تست بتا را در روند تست نشان می‌دهد:

عوامل زیر در موفقیت هر چه بیشتر تست بتا وابسته هستند:
هزینه تست
تعداد شرکت کنندگان در این تست
نحوه ارسال به کاربر ( که امروزه بیشتر از طریق اینترنت صورت میگیرد)
مدت زمان تست


از نکات مهم در این تست می‌توان گفت که طول دوره تست آلفا، بیشتر از تست بتاست که به طور متوسط 3 تا 5 برابر تست بتا طول می‌کشد و خود تست بتا، عموما در حد چند هفته و گاها تا چند ماه می‌باشد.
در صورتیکه تست آلفا با موفقیت بیرون داده شود، وارد نسخه بتا می‌شود و بعد از اتمام تست بتا وارد ریلیز نهایی می‌شود. تست آلفا با توجه COTS گفته شده می‌تواند کاربران خاص و محیط خاص خود را داشته باشد.
نظرات مطالب
استفاده از افزونه‌ی jsTree در ASP.NET MVC
سلام من این تایپیک‌ها رو بررسی کردم ولی نتونستم این فرایندها رو ادغام کنم ببینید من داخل همین پروژه شما دو تا مدل با نام‌های Category.cs وDataBaseContext.cs تعریف کردم و کد هاشم بصورت زیر است حالا چه جوری با تابع بازگشتی داخل HomeController بجای populatetree اظلاعات رو دریافت کنم در ضمن فیلدها هم طبق گفته خودتون باید مطابق jstree باشه که در مل‌ها تعریف کردم؟
using System;
using System.Collections.Generic;
using System.Linq;
using System.Web;
using System.Text;

namespace MvcJSTree.Models.Entities
{
    public class Category
    {
        public Category()
        {

        }
        public Category(string id,string parentid,string orginialid,string text,string position,string href)
        {
            this.Id = id;
            this.ParentId = parentid;
            this.OriginalId = orginialid;
            this.Text = text;
            this.Position = position;
            this.Href = href;
        }
               
        public string Id { set; get; }
        public string ParentId { set; get; }
        public string OriginalId { set; get; }
        public string Text { set; get; }
        public string Position { set; get; }
        public string Href { set; get; }

        public override string ToString()
        {
            return string.Format("{0},{1},{2},{3},{4},{5}",this.Id,this.ParentId,this.OriginalId,this.Text,this.Position,this.Href);
        }      
    }
    
}

کد مربوط به DataBaseContext
using System;
using System.Collections.Generic;
using System.Linq;
using System.Web;
using System.Text;
using System.Data.Entity;

namespace MvcJSTree.Models
{
    public class DataBaseContext:System.Data.Entity.DbContext
    {
        public DataBaseContext()
        {

        }
         static DataBaseContext ()
        {

            System.Data.Entity.Database.SetInitializer(
                new System.Data.Entity.DropCreateDatabaseIfModelChanges<DataBaseContext>());

        }
        
         public System.Data.Entity.DbSet<DataBaseContext> Category { get; set; }
        
    }
}
مطالب
آشنایی با Refactoring - قسمت 2

قسمت دوم آشنایی با Refactoring به معرفی روش «استخراج متدها» اختصاص دارد. این نوع Refactoring بسیار ساده بوده و مزایای بسیاری را به همراه دارد؛ منجمله:
- بالا بردن خوانایی کد؛ از این جهت که منطق طولانی یک متد به متدهای کوچکتری با نام‌های مفهوم شکسته می‌شود.
- به این ترتیب نیاز به مستند سازی کدها نیز بسیار کاهش خواهد یافت. بنابراین در یک متد، هر جایی که نیاز به نوشتن کامنت وجود داشت، یعنی باید همینجا آن‌ قسمت را جدا کرده و در متد دیگری که نام آن، همان خلاصه کامنت مورد نظر است، قرار داد.
- این نوع جدا سازی منطق‌های پیاده سازی قسمت‌های مختلف یک متد، در آینده نگهداری کد نهایی را نیز ساده‌تر کرده و انجام تغییرات بر روی آن را نیز تسهیل می‌بخشد؛ زیرا اینبار بجای هراس از دستکاری یک متد طولانی، با چند متد کوچک و مشخص سروکار داریم.

برای نمونه به مثال زیر دقت کنید:
using System.Collections.Generic;

namespace Refactoring.Day2.ExtractMethod.Before
{
public class Receipt
{
private IList<decimal> Discounts { get; set; }
private IList<decimal> ItemTotals { get; set; }

public decimal CalculateGrandTotal()
{
// Calculate SubTotal
decimal subTotal = 0m;
foreach (decimal itemTotal in ItemTotals)
subTotal += itemTotal;

// Calculate Discounts
if (Discounts.Count > 0)
{
foreach (decimal discount in Discounts)
subTotal -= discount;
}

// Calculate Tax
decimal tax = subTotal * 0.065m;
subTotal += tax;

return subTotal;
}
}
}

همانطور که از کامنت‌های داخل متد CalculateGrandTotal مشخص است، این متد سه کار مختلف را انجام می‌دهد؛ جمع اعداد، اعمال تخفیف، اعمال مالیات و نهایتا یک نتیجه را باز می‌گرداند. بنابراین بهتر است هر عمل را به یک متد جداگانه و مشخص منتقل کرده و کامنت‌های ذکر شده را نیز حذف کنیم. نام یک متد باید به اندازه‌ی کافی مشخص و مفهوم باشد و آنچنان نیازی به مستندات خاصی نداشته باشد:

using System.Collections.Generic;

namespace Refactoring.Day2.ExtractMethod.After
{
public class Receipt
{
private IList<decimal> Discounts { get; set; }
private IList<decimal> ItemTotals { get; set; }

public decimal CalculateGrandTotal()
{
decimal subTotal = CalculateSubTotal();
subTotal = CalculateDiscounts(subTotal);
subTotal = CalculateTax(subTotal);
return subTotal;
}

private decimal CalculateTax(decimal subTotal)
{
decimal tax = subTotal * 0.065m;
subTotal += tax;
return subTotal;
}

private decimal CalculateDiscounts(decimal subTotal)
{
if (Discounts.Count > 0)
{
foreach (decimal discount in Discounts)
subTotal -= discount;
}
return subTotal;
}

private decimal CalculateSubTotal()
{
decimal subTotal = 0m;
foreach (decimal itemTotal in ItemTotals)
subTotal += itemTotal;
return subTotal;
}
}
}

بهتر شد! عملکرد کد نهایی، تغییری نکرده اما کیفیت کد ما بهبود یافته است (همان مفهوم و معنای Refactoring). خوانایی کد افزایش یافته است. نیاز به کامنت نویسی به شدت کاهش پیدا کرده و از همه مهم‌تر، اعمال مختلف، در متدهای خاص آن‌ها قرار گرفته‌اند.
به همین جهت اگر حین کد نویسی، به یک متد طولانی برخوردید (این مورد بسیار شایع است)، در ابتدا حداقل کاری را که جهت بهبود کیفیت آن می‌توانید انجام دهید، «استخراج متدها» است.

ابزارهای کمکی جهت پیاده سازی روش «استخراج متدها»:

- ابزار Refactoring توکار ویژوال استودیو پس از انتخاب یک قطعه کد و سپس کلیک راست و انتخاب گزینه‌ی Refactor->Extract method، این عملیات را به خوبی می‌تواند مدیریت کند و در وقت شما صرفه جویی خواهد کرد.
- افزونه‌های ReSharper و همچنین CodeRush نیز چنین قابلیتی را ارائه می‌دهند؛ البته توانمندی‌های آن‌ها از ابزار توکار یاد شده بیشتر است. برای مثال اگر در میانه کد شما جایی return وجود داشته باشد، گزینه‌ی Extract method ویژوال استودیو کار نخواهد کرد. اما سایر ابزارهای یاده شده به خوبی از پس این موارد و سایر موارد پیشرفته‌تر بر می‌آیند.

نتیجه گیری:
نوشتن کامنت، داخل بدنه‌ی یک متد مزموم است؛ حداقل به دو دلیل:
- ابزارهای خودکار مستند سازی از روی کامنت‌های نوشته شده، از این نوع کامنت‌ها صرفنظر خواهند کرد و در کتابخانه‌ی شما مدفون خواهند شد (یک کار بی‌حاصل).
- وجود کامنت در داخل بدنه‌ی یک متد، نمود آشکار ضعف شما در کپسوله سازی منطق مرتبط با آن قسمت است.


و ... «لطفا» این نوع پیاده سازی‌ها را خارج از فایل code behind هر نوع برنامه‌ی winform/wpf/asp.net و غیره قرار دهید. تا حد امکان سعی کنید این مکان‌ها، استفاده کننده‌ی «نهایی» منطق‌های پیاده سازی شده توسط کلاس‌های دیگر باشند؛ نه اینکه خودشان محل اصلی قرارگیری و ابتدای تعریف منطق‌های مورد نیاز قسمت‌های مختلف همان فرم مورد نظر باشند. «لطفا» یک فرم درست نکنید با 3000 سطر کد که در قسمت code behind آن قرار گرفته‌اند. code behind را محل «نهایی» ارائه کار قرار دهید؛ نه نقطه‌ی آغاز تعریف منطق‌های پیاده سازی کار. این برنامه نویسی چندلایه که از آن صحبت می‌شود، فقط مرتبط با کار با بانک‌های اطلاعاتی نیست. در همین مثال، کدهای فرم برنامه، باید نقطه‌ی نهایی نمایش عملیات محاسبه مالیات باشند؛ نه اینکه همانجا دوستانه یک قسمت مالیات حساب شود، یک قسمت تخفیف، یک قسمت جمع بزند، همانجا هم نمایش بدهد! بعد از یک هفته می‌بینید که code behind فرم در حال انفجار است! شده 3000 سطر! بعد هم سؤال می‌پرسید که چرا اینقدر میل به «بازنویسی» سیستم این اطراف زیاد است! برنامه نویس حاضر است کل کار را از صفر بنویسد، بجای اینکه با این شاهکار بخواهد سرو کله بزند! هر چند یکی از روش‌های برخورد با این نوع کدها جهت کاهش هراس نگهداری آن‌ها، شروع به Refactoring است.

مطالب
فشرده سازی اطلاعات توسط الگوریتم Zstandard فیسبوک
Zstandard یا به اختصار Zstd، یک الگوریتم فشرده سازی سریع و بدون افت کیفیت است که از سرعت و قدرت خوبی برخوردار است. این الگوریتم توسط Facebook توسعه داده شده و استفاده می‌شود.
الگوریتم‌های دیگری مانند  Snappy (الگوریتم فشرده سازی گوگل)،  LZ4 (جز سریع‌ترین الگوریتم ها) و LZMA (جز قوی‌ترین الگوریتم‌ها) نیز وجود دارند ولی Zstd تعادل (trade-off) خوبی بین سرعت و میزان فشرده سازی را فراهم می‌کند.
در این مقاله برای فشرده سازی اطلاعات با الگوریتم Zstd، از کتابخانه دات نتی  ZstdNet استفاده خواهیم کرد. علاوه بر این، کتابخانه دیگری نیز به نام  Zstandard.Net  با پشتیبانی از Streaming نیز وجود دارد.
ابتدا لازم است کتابخانه مذکور از Nuget نصب شود.
Install-Package ZstdNet
این کتابخانه شامل کلاسی به نام Compessor برای فشرده سازی است که متد Wrap آن آرایه‌ای byte‌ها را دریافت کرده و پس از فشرده سازی، آرایه‌ای از byte‌ها را باز می‌گرداند. به عنوان مثال :
byte[] sourceData = GetData(); //for example : File.ReadAllBytes(filePath);
byte[] compressedData;
using (var compressor = new Compressor())
{
    compressedData = compressor.Wrap(sourceData);
}  
برای تنظیمات فشرده سازی، از جمله میزان فشرده سازی می‌توان وهله‌ای از CompressionOptions را به سازنده کلاس Compressor ارسال کرد.
کلاس  CompressionOptions در سازنده خود، پارامتری را به نام  compressionLevel از نوع int، دریافت می‌کند که میزان فشرده سازی را مشخص می‌کند. مقدار پیش‌فرض آن 3 است و می‌تواند بین 1 تا 22 ( MaxCompressionLevel) باشد. افزایش این مقدار به معنی افزایش میزان فشرده سازی و طبیعتا افزایش زمان فشرده سازی است. 
var compressor = new Compressor(new CompressionOptions(compressionLevel: 5))
برای خارج کردن از حالت فشرده نیز از کلاس Decompressor و متد Unwrap آن استفاده می‌کنیم که آرایه بایتی فشرده شده را دریافت و پس از Decompress کردن، آرایه بایتی اصلی آن (حالت عادی و غیر فشرده شده) را باز می‌گرداند.
using (var decompressor = new Decompressor())
{
    byte[] sourceData = decompressor.Unwrap(compressedData);
}  
با استفاده از روش فوق می‌توانید قبل از ذخیره سازی فایل‌هایتان آنها را فشرده سازی کنید؛ مخصوصا اگر تصمیم به ذخیره سازی درون دیتابیس را دارید، این امکان می‌تواند به کاهش حجم دیتابیس شما کمک کند.
برای فشرده سازی و ذخیره فایل روی هارد نیز می‌توانید از کلاس کمکی زیر استفاده کنید.
public static class ZstdCompression
{
    public static (decimal savedPercent, long savedSizeKB) Compress(string filePath, string savePath, int compressionLevel = 5)
    {
        var sourceData = File.ReadAllBytes(filePath);
        byte[] compressedData;

        using (var compressor = new Compressor(new CompressionOptions(compressionLevel)))
            compressedData = compressor.Wrap(sourceData);

        File.WriteAllBytes(savePath, compressedData);

        var diff = sourceData.LongLength - compressedData.LongLength;
        var savedpercent = (decimal)diff * 100 / sourceData.LongLength;
        var savedSizeKB = diff / 1024;

        return (savedpercent, savedSizeKB);
    }

    public static void Decompress(string filePath, string savePath)
    {
        var compressedData = File.ReadAllBytes(filePath);
        byte[] decompressedData;

        using (var decompressor = new Decompressor())
            decompressedData = decompressor.Unwrap(compressedData);

        File.WriteAllBytes(savePath, decompressedData);
    }
}  
و برای استفاده :
var compressInfo = ZstdCompression.Compress(@"c:\video.mp4", @"c:\compressedFile");
Console.Write($"Saved : {compressInfo.savedPercent}% ({compressInfo.savedSizeKB} KB)");
//Output => Saved : 57% (7530 KB)

مطالب
استفاده از EF در اپلیکیشن های N-Tier : قسمت چهارم
در قسمت قبل تشخیص تغییرات توسط Web API را بررسی کردیم. در این قسمت نگاهی به پیاده سازی Change-tracking در سمت کلاینت خواهیم داشت.


ردیابی تغییرات در سمت کلاینت توسط Web API

فرض کنید می‌خواهیم از سرویس‌های REST-based برای انجام عملیات CRUD روی یک Object graph استفاده کنیم. همچنین می‌خواهیم رویکردی در سمت کلاینت برای بروز رسانی کلاس موجودیت‌ها پیاده سازی کنیم که قابل استفاده مجدد (reusable) باشد. علاوه بر این دسترسی داده‌ها توسط مدل Code-First انجام می‌شود.

در مثال جاری یک اپلیکیشن کلاینت (برنامه کنسول) خواهیم داشت که سرویس‌های ارائه شده توسط پروژه Web API را فراخوانی می‌کند. هر پروژه در یک Solution مجزا قرار دارد، با این کار یک محیط n-Tier را شبیه سازی می‌کنیم.

مدل زیر را در نظر بگیرید.

همانطور که می‌بینید مدل مثال جاری مشتریان و شماره تماس آنها را ارائه می‌کند. می‌خواهیم مدل‌ها و کد دسترسی به داده‌ها را در یک سرویس Web API پیاده سازی کنیم تا هر کلاینتی که به HTTP دسترسی دارد بتواند از آن استفاده کند. برای ساخت سرویس مذکور مراحل زیر را دنبال کنید.

  • در ویژوال استودیو پروژه جدیدی از نوع ASP.NET Web Application بسازید و قالب پروژه را Web API انتخاب کنید. نام پروژه را به Recipe4.Service تغییر دهید.
  • کنترلر جدیدی با نام CustomerController به پروژه اضافه کنید.
  • کلاسی با نام BaseEntity ایجاد کنید و کد آن را مطابق لیست زیر تغییر دهید. تمام موجودیت‌ها از این کلاس پایه مشتق خواهند شد که خاصیتی بنام TrackingState را به آنها اضافه می‌کند. کلاینت‌ها هنگام ویرایش آبجکت موجودیت‌ها باید این فیلد را مقدار دهی کنند. همانطور که می‌بینید این خاصیت از نوع TrackingState enum مشتق می‌شود. توجه داشته باشید که این خاصیت در دیتابیس ذخیره نخواهد شد. با پیاده سازی enum وضعیت ردیابی موجودیت‌ها بدین روش، وابستگی‌های EF را برای کلاینت از بین می‌بریم. اگر قرار بود وضعیت ردیابی را مستقیما از EF به کلاینت پاس دهیم وابستگی‌های بخصوصی معرفی می‌شدند. کلاس DbContext اپلیکیشن در متد OnModelCreating به EF دستور می‌دهد که خاصیت TrackingState را به جدول موجودیت نگاشت نکند.
public abstract class BaseEntity
{
    protected BaseEntity()
    {
        TrackingState = TrackingState.Nochange;
    }

    public TrackingState TrackingState { get; set; }
}

public enum TrackingState
{
    Nochange,
    Add,
    Update,
    Remove,
}
  • کلاس‌های موجودیت Customer و PhoneNumber را ایجاد کنید و کد آنها را مطابق لیست زیر تغییر دهید.
public class Customer : BaseEntity
{
    public int CustomerId { get; set; }
    public string Name { get; set; }
    public string Company { get; set; }
    public virtual ICollection<Phone> Phones { get; set; }
}

public class Phone : BaseEntity
{
    public int PhoneId { get; set; }
    public string Number { get; set; }
    public string PhoneType { get; set; }
    public int CustomerId { get; set; }
    public virtual Customer Customer { get; set; }
}
  • با استفاده از NuGet Package Manager کتابخانه Entity Framework 6 را به پروژه اضافه کنید.
  • کلاسی با نام Recipe4Context ایجاد کنید و کد آن را مطابق لیست زیر تغییر دهید. در این کلاس از یکی از قابلیت‌های جدید EF 6 بنام "Configuring Unmapped Base Types" استفاده کرده ایم. با استفاده از این قابلیت جدید هر موجودیت را طوری پیکربندی می‌کنیم که خاصیت TrackingState را نادیده بگیرند. برای اطلاعات بیشتر درباره این قابلیت EF 6 به این لینک مراجعه کنید.
public class Recipe4Context : DbContext
{
    public Recipe4Context() : base("Recipe4ConnectionString") { }
    public DbSet<Customer> Customers { get; set; }
    public DbSet<Phone> Phones { get; set; }

    protected override void OnModelCreating(DbModelBuilder modelBuilder)
    {
        // Do not persist TrackingState property to data store
        // This property is used internally to track state of
        // disconnected entities across service boundaries.
        // Leverage the Custom Code First Conventions features from Entity Framework 6.
        // Define a convention that performs a configuration for every entity
        // that derives from a base entity class.
        modelBuilder.Types<BaseEntity>().Configure(x => x.Ignore(y => y.TrackingState));
        modelBuilder.Entity<Customer>().ToTable("Customers");
        modelBuilder.Entity<Phone>().ToTable("Phones");
}
}
  • فایل Web.config پروژه را باز کنید و رشته اتصال زیر را به قسمت ConnectionStrings اضافه نمایید.
<connectionStrings>
  <add name="Recipe4ConnectionString"
    connectionString="Data Source=.;
    Initial Catalog=EFRecipes;
    Integrated Security=True;
    MultipleActiveResultSets=True"
    providerName="System.Data.SqlClient" />
</connectionStrings>
  • فایل Global.asax را باز کنید و کد زیر را به متد Application_Start اضافه نمایید. این کد بررسی Entity Framework Model Compatibility را غیرفعال می‌کند و به JSON serializer دستور می‌دهد که self-referencing loop خواص پیمایشی را نادیده بگیرد. این حلقه بدلیل رابطه bidirectional بین موجودیت‌های Customer و PhoneNumber بوجود می‌آید.
protected void Application_Start()
{
    // Disable Entity Framework Model Compatibilty
    Database.SetInitializer<Recipe1Context>(null);
    // The bidirectional navigation properties between related entities
    // create a self-referencing loop that breaks Web API's effort to
    // serialize the objects as JSON. By default, Json.NET is configured
    // to error when a reference loop is detected. To resolve problem,
    // simply configure JSON serializer to ignore self-referencing loops.
    GlobalConfiguration.Configuration.Formatters.JsonFormatter
        .SerializerSettings.ReferenceLoopHandling =
            Newtonsoft.Json.ReferenceLoopHandling.Ignore;
    ...
}
  • کلاسی با نام EntityStateFactory بسازید و کد آن را مطابق لیست زیر تغییر دهید. این کلاس مقدار خاصیت TrackingState که به کلاینت‌ها ارائه می‌شود را به مقادیر متناظر کامپوننت‌های ردیابی EF تبدیل می‌کند.
public static EntityState Set(TrackingState trackingState)
{
    switch (trackingState)
    {
        case TrackingState.Add:
            return EntityState.Added;
        case TrackingState.Update:
            return EntityState.Modified;
        case TrackingState.Remove:
            return EntityState.Deleted;
        default:
            return EntityState.Unchanged;
    }
}
  • در آخر کد کنترلر CustomerController را مطابق لیست زیر بروز رسانی کنید.
public class CustomerController : ApiController
{
    // GET api/customer
    public IEnumerable<Customer> Get()
    {
        using (var context = new Recipe4Context())
        {
            return context.Customers.Include(x => x.Phones).ToList();
        }
    }

    // GET api/customer/5
    public Customer Get(int id)
    {
        using (var context = new Recipe4Context())
        {
            return context.Customers.Include(x => x.Phones).FirstOrDefault(x => x.CustomerId == id);
        }
    }

    [ActionName("Update")]
    public HttpResponseMessage UpdateCustomer(Customer customer)
    {
        using (var context = new Recipe4Context())
        {
            // Add object graph to context setting default state of 'Added'.
            // Adding parent to context automatically attaches entire graph
            // (parent and child entities) to context and sets state to 'Added'
            // for all entities.
            context.Customers.Add(customer);
            foreach (var entry in context.ChangeTracker.Entries<BaseEntity>())
            {
                entry.State = EntityStateFactory.Set(entry.Entity.TrackingState);
                if (entry.State == EntityState.Modified)
                {
                    // For entity updates, we fetch a current copy of the entity
                    // from the database and assign the values to the orginal values
                    // property from the Entry object. OriginalValues wrap a dictionary
                    // that represents the values of the entity before applying changes.
                    // The Entity Framework change tracker will detect
                    // differences between the current and original values and mark
                    // each property and the entity as modified. Start by setting
                    // the state for the entity as 'Unchanged'.
                    entry.State = EntityState.Unchanged;
                    var databaseValues = entry.GetDatabaseValues();
                    entry.OriginalValues.SetValues(databaseValues);
                }
            }

        context.SaveChanges();
    }

    return Request.CreateResponse(HttpStatusCode.OK, customer);
}

    [HttpDelete]
    [ActionName("Cleanup")]
    public HttpResponseMessage Cleanup()
    {
        using (var context = new Recipe4Context())
        {
            context.Database.ExecuteSqlCommand("delete from phones");
            context.Database.ExecuteSqlCommand("delete from customers");
            return Request.CreateResponse(HttpStatusCode.OK);
        }
    }
}
حال اپلیکیشن کلاینت (برنامه کنسول) را می‌سازیم که از این سرویس استفاده می‌کند.

  • در ویژوال استودیو پروژه جدیدی از نوع Console Application بسازید و نام آن را به Recipe4.Client تغییر دهید.
  • فایل program.cs را باز کنید و کد آن را مطابق لیست زیر تغییر دهید.
internal class Program
{
    private HttpClient _client;
    private Customer _bush, _obama;
    private Phone _whiteHousePhone, _bushMobilePhone, _obamaMobilePhone;
    private HttpResponseMessage _response;

    private static void Main()
    {
        Task t = Run();
        t.Wait();
        Console.WriteLine("\nPress <enter> to continue...");
        Console.ReadLine();
    }

    private static async Task Run()
    {
        var program = new Program();
        program.ServiceSetup();
        // do not proceed until clean-up completes
        await program.CleanupAsync();
        program.CreateFirstCustomer();
        // do not proceed until customer is added
        await program.AddCustomerAsync();
        program.CreateSecondCustomer();
        // do not proceed until customer is added
        await program.AddSecondCustomerAsync();
        // do not proceed until customer is removed
        await program.RemoveFirstCustomerAsync();
        // do not proceed until customers are fetched
        await program.FetchCustomersAsync();
    }

    private void ServiceSetup()
    {
        // set up infrastructure for Web API call
        _client = new HttpClient { BaseAddress = new Uri("http://localhost:62799/") };
        // add Accept Header to request Web API content negotiation to return resource in JSON format
        _client.DefaultRequestHeaders.Accept.Add(new MediaTypeWithQualityHeaderValue
        ("application/json"));
    }
    private async Task CleanupAsync()
    {
        // call the cleanup method from the service
        _response = await _client.DeleteAsync("api/customer/cleanup/");
    }

    private void CreateFirstCustomer()
    {
        // create customer #1 and two phone numbers
        _bush = new Customer
        {
            Name = "George Bush",
            Company = "Ex President",
            // set tracking state to 'Add' to generate a SQL Insert statement
            TrackingState = TrackingState.Add,
        };
        _whiteHousePhone = new Phone
        {
            Number = "212 222-2222",
            PhoneType = "White House Red Phone",
            // set tracking state to 'Add' to generate a SQL Insert statement
            TrackingState = TrackingState.Add,
        };
        _bushMobilePhone = new Phone
        {
            Number = "212 333-3333",
            PhoneType = "Bush Mobile Phone",
            // set tracking state to 'Add' to generate a SQL Insert statement
            TrackingState = TrackingState.Add,
        };
        _bush.Phones.Add(_whiteHousePhone);
        _bush.Phones.Add(_bushMobilePhone);
    }

    private async Task AddCustomerAsync()
    {
        // construct call to invoke UpdateCustomer action method in Web API service
        _response = await _client.PostAsync("api/customer/updatecustomer/", _bush, new JsonMediaTypeFormatter());
        if (_response.IsSuccessStatusCode)
        {
            // capture newly created customer entity from service, which will include
            // database-generated Ids for all entities
            _bush = await _response.Content.ReadAsAsync<Customer>();
            _whiteHousePhone = _bush.Phones.FirstOrDefault(x => x.CustomerId == _bush.CustomerId);
            _bushMobilePhone = _bush.Phones.FirstOrDefault(x => x.CustomerId == _bush.CustomerId);
            Console.WriteLine("Successfully created Customer {0} and {1} Phone Numbers(s)",
            _bush.Name, _bush.Phones.Count);
            foreach (var phoneType in _bush.Phones)
            {
                Console.WriteLine("Added Phone Type: {0}", phoneType.PhoneType);
            }
        }
        else
            Console.WriteLine("{0} ({1})", (int)_response.StatusCode, _response.ReasonPhrase);
    }

    private void CreateSecondCustomer()
    {
        // create customer #2 and phone numbers
        _obama = new Customer
        {
            Name = "Barack Obama",
            Company = "President",
            // set tracking state to 'Add' to generate a SQL Insert statement
            TrackingState = TrackingState.Add,
        };
        _obamaMobilePhone = new Phone
        {
            Number = "212 444-4444",
            PhoneType = "Obama Mobile Phone",
            // set tracking state to 'Add' to generate a SQL Insert statement
            TrackingState = TrackingState.Add,
        };
        // set tracking state to 'Modifed' to generate a SQL Update statement
        _whiteHousePhone.TrackingState = TrackingState.Update;
        _obama.Phones.Add(_obamaMobilePhone);
        _obama.Phones.Add(_whiteHousePhone);
    }

    private async Task AddSecondCustomerAsync()
    {
        // construct call to invoke UpdateCustomer action method in Web API service
        _response = await _client.PostAsync("api/customer/updatecustomer/", _obama, new JsonMediaTypeFormatter());
        if (_response.IsSuccessStatusCode)
        {
            // capture newly created customer entity from service, which will include
            // database-generated Ids for all entities
            _obama = await _response.Content.ReadAsAsync<Customer>();
            _whiteHousePhone = _bush.Phones.FirstOrDefault(x => x.CustomerId == _obama.CustomerId);
            _bushMobilePhone = _bush.Phones.FirstOrDefault(x => x.CustomerId == _obama.CustomerId);
            Console.WriteLine("Successfully created Customer {0} and {1} Phone Numbers(s)",
            _obama.Name, _obama.Phones.Count);
            foreach (var phoneType in _obama.Phones)
            {
                Console.WriteLine("Added Phone Type: {0}", phoneType.PhoneType);
            }
        }
        else
            Console.WriteLine("{0} ({1})", (int)_response.StatusCode, _response.ReasonPhrase);
    }

    private async Task RemoveFirstCustomerAsync()
    {
        // remove George Bush from underlying data store.
        // first, fetch George Bush entity, demonstrating a call to the
        // get action method on the service while passing a parameter
        var query = "api/customer/" + _bush.CustomerId;
        _response = _client.GetAsync(query).Result;

        if (_response.IsSuccessStatusCode)
        {
            _bush = await _response.Content.ReadAsAsync<Customer>();
            // set tracking state to 'Remove' to generate a SQL Delete statement
            _bush.TrackingState = TrackingState.Remove;
            // must also remove bush's mobile number -- must delete child before removing parent
            foreach (var phoneType in _bush.Phones)
            {
                // set tracking state to 'Remove' to generate a SQL Delete statement
                phoneType.TrackingState = TrackingState.Remove;
            }
            // construct call to remove Bush from underlying database table
            _response = await _client.PostAsync("api/customer/updatecustomer/", _bush, new JsonMediaTypeFormatter());
            if (_response.IsSuccessStatusCode)
            {
                Console.WriteLine("Removed {0} from database", _bush.Name);
                foreach (var phoneType in _bush.Phones)
                {
                    Console.WriteLine("Remove {0} from data store", phoneType.PhoneType);
                }
            }
            else
                Console.WriteLine("{0} ({1})", (int)_response.StatusCode, _response.ReasonPhrase);
        }
        else
        {
            Console.WriteLine("{0} ({1})", (int)_response.StatusCode, _response.ReasonPhrase);
        }
    }

    private async Task FetchCustomersAsync()
    {
        // finally, return remaining customers from underlying data store
        _response = await _client.GetAsync("api/customer/");
        if (_response.IsSuccessStatusCode)
        {
            var customers = await _response.Content.ReadAsAsync<IEnumerable<Customer>>();
            foreach (var customer in customers)
            {
                Console.WriteLine("Customer {0} has {1} Phone Numbers(s)",
                customer.Name, customer.Phones.Count());
                foreach (var phoneType in customer.Phones)
                {
                    Console.WriteLine("Phone Type: {0}", phoneType.PhoneType);
                }
            }
        }
        else
        {
            Console.WriteLine("{0} ({1})", (int)_response.StatusCode, _response.ReasonPhrase);
        }
    }
}

  • در آخر کلاس‌های Customer, Phone و BaseEntity را به پروژه کلاینت اضافه کنید. چنین کدهایی بهتر است در لایه مجزایی قرار گیرند و بین لایه‌های مختلف اپلیکیشن به اشتراک گذاشته شوند.

اگر اپلیکیشن کلاینت را اجرا کنید با خروجی زیر مواجه خواهید شد.








شرح مثال جاری

با اجرای اپلیکیشن Web API شروع کنید. این اپلیکیشن یک MVC Web Controller دارد که پس از اجرا شما را به صفحه خانه هدایت می‌کند. در این مرحله سایت در حال اجرا است و سرویس‌ها قابل دسترسی هستند.

سپس اپلیکیشن کنسول را باز کنید و روی خط اول کد فایل program.cs یک breakpoint قرار داده و آن را اجرا کنید. ابتدا آدرس سرویس را نگاشت می‌کنیم و از سرویس درخواست می‌کنیم که اطلاعات را با فرمت JSON بازگرداند.

سپس توسط متد DeleteAsync که روی آبجکت HttpClient تعریف شده است اکشن متد Cleanup را روی سرویس فراخوانی می‌کنیم. این فراخوانی تمام داده‌های پیشین را حذف می‌کند.

در قدم بعدی یک مشتری بهمراه دو شماره تماس می‌سازیم. توجه کنید که برای هر موجودیت مشخصا خاصیت TrackingState را مقدار دهی می‌کنیم تا کامپوننت‌های Change-tracking در EF عملیات لازم SQL برای هر موجودیت را تولید کنند.

سپس توسط متد PostAsync که روی آبجکت HttpClient تعریف شده اکشن متد UpdateCustomer را روی سرویس فراخوانی می‌کنیم. اگر به این اکشن متد یک breakpoint اضافه کنید خواهید دید که موجودیت مشتری را بعنوان یک پارامتر دریافت می‌کند و آن را به context جاری اضافه می‌نماید. با اضافه کردن موجودیت به کانتکست جاری کل object graph اضافه می‌شود و EF شروع به ردیابی تغییرات آن می‌کند. دقت کنید که آبجکت موجودیت باید Add شود و نه Attach.

قدم بعدی جالب است، هنگامی که از خاصیت DbChangeTracker استفاده می‌کنیم. این خاصیت روی آبجکت context تعریف شده و یک <IEnumerable<DbEntityEntry را با نام Entries ارائه می‌کند. در اینجا بسادگی نوع پایه EntityType را تنظیم میکنیم. این کار به ما اجازه می‌دهد که در تمام موجودیت هایی که از نوع BaseEntity هستند پیمایش کنیم. اگر بیاد داشته باشید این کلاس، کلاس پایه تمام موجودیت‌ها است. در هر مرحله از پیمایش (iteration) با استفاده از کلاس EntityStateFactory مقدار خاصیت TrackingState را به مقدار متناظر در سیستم ردیابی EF تبدیل می‌کنیم. اگر کلاینت مقدار این فیلد را به Modified تنظیم کرده باشد پردازش بیشتری انجام می‌شود. ابتدا وضعیت موجودیت را از Modified به Unchanged تغییر می‌دهیم. سپس مقادیر اصلی را با فراخوانی متد GetDatabaseValues روی آبجکت Entry از دیتابیس دریافت می‌کنیم. فراخوانی این متد مقادیر موجود در دیتابیس را برای موجودیت جاری دریافت می‌کند. سپس مقادیر بدست آمده را به کلکسیون OriginalValues اختصاص می‌دهیم. پشت پرده، کامپوننت‌های EF Change-tracking بصورت خودکار تفاوت‌های مقادیر اصلی و مقادیر ارسالی را تشخیص می‌دهند و فیلدهای مربوطه را با وضعیت Modified علامت گذاری می‌کنند. فراخوانی‌های بعدی متد SaveChanges تنها فیلدهایی که در سمت کلاینت تغییر کرده اند را بروز رسانی خواهد کرد و نه تمام خواص موجودیت را.

در اپلیکیشن کلاینت عملیات افزودن، بروز رسانی و حذف موجودیت‌ها توسط مقداردهی خاصیت TrackingState را نمایش داده ایم.

متد UpdateCustomer در سرویس ما مقادیر TrackingState را به مقادیر متناظر EF تبدیل می‌کند و آبجکت‌ها را به موتور change-tracking ارسال می‌کند که نهایتا منجر به تولید دستورات لازم SQL می‌شود.

نکته: در اپلیکیشن‌های واقعی بهتر است کد دسترسی داده‌ها و مدل‌های دامنه را به لایه مجزایی منتقل کنید. همچنین پیاده سازی فعلی change-tracking در سمت کلاینت می‌تواند توسعه داده شود تا با انواع جنریک کار کند. در این صورت از نوشتن مقادیر زیادی کد تکراری جلوگیری خواهید کرد و از یک پیاده سازی می‌توانید برای تمام موجودیت‌ها استفاده کنید.